جوی می خواند در دره خموش
با مه آلوده صبحی همبر
گوییا خانه تکانی نهان
ریخته بر سر او خاکستر
گله می گردد با نالش نای
گوییا طوق گشوده است افلاک
بگسسته است از آن هر دانه
می رود غلت زنان بر سر خاک
هر چه آن هست که هست و مخراد
می نماید به برم چون قد دوست
لیک افسوس ، به ره استاده
به فریبی و دل افسای من اوست
با من او مانده زبان بگرفته
تا کنم با قد او مانندش

[ متن آهنگ های ایرانی و موزیک آلبوم های جدید در ایران ترانه ]

فرستنده متن : آرش